De grootste winst zat in nieuwe kleurcombinaties van stukken.

"Er stormde een indiaan door mijn kasten. ‘s Morgens om tien uur stond Chiara op de stoep, vanuit Amsterdam. Na een kennismaking met een kop koffie en thee gelijk aan de slag, er was veel te doen. Twee kasten met kleding werden uitgeplozen en na zes uur hard doorwerken lag mijn bed vol met wat mocht blijven, hingen de deuren vol met kleding waar iets mee moest gebeuren, en lag het logeerbed vol met kleding waar ik helaas afscheid van moet nemen omdat het niet meer past (maat 42, meld je maar, het meeste is nog beschikbaar).

Vooral dat laatste was moeilijk, want veel van die stukken zijn nog prima, en hebben me plezier gegeven, maar ja, 10 kilo minder en soms 10 jaar verder is er soms letterlijk geen houden meer aan. Gelukkig maar een paar echte miskopen, die ook weinig door mij gedragen zijn.

Verder een bevestiging van wat ik al vermoedde; draag al die kettingen, armbanden, sjaals en riemen nu eens. De grootste winst zat in nieuwe kleurcombinaties van stukken die ik zelf beperkt te combineren vond.

Hoewel mijn ideeën over kleding niet vreselijk over hoop werden gehaald, zijn mijn kasten dat wel. Dat proces alleen al is soms fijn, het dwingt je weer tot grondig kijken, schoonmaken, repareren en weg doen. Met voorlopig weer wat ruimte voor het korte shoppinglijstje dat ik op gestuurd kreeg, voor stukken die nog missen. De commode is geordend, de sieraden liggen voor het grijpen, de pluiskam heeft al dienst gedaan, en alle schoenen zijn weer toonbaar. Op mijn bureaublad een map kleding, met foto’s die ik nu begon te maken om te zien wat ik aan het doen ben. Nu alleen nog even kledingverf kopen om ook dat experiment aan te gaan.

En vooral: ik had een zeer geslaagde, gezellige en inspirerende dag met Chiara (die er overigens helemaal niet uitziet als een indiaan, want veerloos)."

Linda Rose