Beste vriendinnen zijn met jezelf

Rond mijn 40e kwam ik erachter dat ik maar beter dikke vriendinnen met mezelf kon worden om een emotioneel fullfilled leven te kunnen leiden vanuit een sterke basis. Mezelf te troosten bij verdriet, mezelf te vieren als ik iets geweldigs had meegemaakt. Mezelf leuk te vinden, ook op dagen dat ik niet leuk was voor mezelf. Mezelf van alle kanten te zien en te accepteren. En als daar toch iets zat waar ik niet blij van word, om daar dan aan te werken (als ik daar zin in heb).

Dit in plaats van een vriendschap in alle veelzijdigheid vooral en alleen bij iemand anders te zoeken.

Hoe kwam ik tot dit inzicht?

Ik weet niet hoe dat met jou zit, maar ik heb eigenlijk nooit een beste vriendin gehad. Althans, wel hele goede vriendinnen maar nooit een 1 op 1 BFF zoals ik dat zag bij mijn moeder en nu ook zie bij mijn dochter. Ik was altijd de nummer 2, 3 of 4 of nummer weet ik hoeveel bij mijn vriendinnen. En nu weet ik ook wel dat je zelden een onvoorwaardelijke totalitaire vriendschap in één persoon vindt, maar goed ik was daar wel een deel van mijn leven naar op zoek. Het leek me heerlijk, lekker overzichtelijk zo’n vriendschap door dik en dun met één en dezelfde persoon. En omdat ik dus wel enorme behoefte had aan één bestie voelde ik me veelal afgewezen, niet goed genoeg, eenzaam, onbegrepen. En zo werd ik keer op keer teleurgesteld bij mijn vriendschap verwachtingen.

Tot ik een paar jaar geleden besloot de vriendschap met mezelf aan te gaan. Te investeren in mezelf. Te kijken hoe ik nu eigenlijk in elkaar steek. En zo ging ik ook heel veel alleen doen in plaats van me te voegen naar anderen, naar hoe hun agenda in elkaar steekt en in welke levensfase zij zitten. Dus ik volgde allerlei ontwikkelings cursussen, leefde nog meer volgens mijn happy list, kocht voor mezelf concertkaarten, deed solo musea bezoeken en schreef elke dag alles van me af in een dagboek.

Wat bracht dit mij?

Dit resulteerde er in dat vriendschappen die op mijn pad kwamen fijn waren. Goed waren zoals ze zich ontwikkelden. Voelden als een aanvulling. Het scherpe randje van gemis dat ik jaren voelde was eraf, het geluk zat immers al in mezelf. Want waar ik behoefte aan had, daar kwam ik zelf dan wel uit wist ik inmiddels.

Het optimale vieren van jezelf vind ik dit. Jezelf zien, naar jezelf luisteren, jezelf vermaken, jezelf helen, jezelf gelukkig maken zodat je altijd genoeg ruimte hebt om anderen te zien, te luisteren, te vermaken, te helen en gelukkig te maken en anderen ook te zien voor wie ze zijn in plaats van ze in een rol te willen duwen of onrealistische verwachtingen te hebben.

En ik zie inmiddels enorm veel overeenkomsten naar andere aspecten van mijn leven. Ik bekijk nu heel veel van binnen naar buiten toe. Mijn keuze in styling opdrachten, mijn indeling van mijn agenda, mijn manier waarop ik mijn geld besteed, mijn energie, mijn huis en kledingkast, mijn stijl en mijn gezondheid. En dat wat van buitenkomt als extra te zien of als verrijking of cadeau. Maar niet als broodnodige noodzaak waar ik niet meer zonder kan.

jij

Misschien herken je dit? Voel je een gemis, een eenzaam gevoel dat je niet eerder kon thuisbrengen? Weet dan dat je niet alleen bent, dat je genoeg bent. En ja, wil je meer inspiratie hoe hiermee om te gaan in je leven, je stijl en je kledingkast, je weet me te vinden.